Hér fara fram Helgispjöll- helgijean.blogcentral.is

Þegar ég hitti Hillary Swank

Mon, 21 Mar 2011 05:34:13 GMT

Ég bjó eitt sinn á þeim víðfræga stað Manhattan í New York. Og tók neðanjarðarlestina daglega á leið til vinnu. Eitt skiptið beið ég saklaus eftir lestinni þegar Óskarsverðlauna-leikkonan: Hillary Swank –birtist við hlið mér á pallinum.

Já bara si-svona stóð hún þarna, haldandi á korti af New York – eins og hver annar túristi. Með sinni djúpu rödd, ræddi hún við mann sem ég gat ekki ályktað annað en væri kærastinn hennar.

Hjartað tók kipp og ég stressaðist upp. Mér leið eins og ef hún sæi mig – þá myndi hún strax verða uppnumin af útliti mínu – svo samstundis gera sér grein fyrir hæfileikum mínum. Svona yrði upphafið að Hollywood ferli mínum. Ég er ekki að segja að ég hafi haldið að það myndi raunverulega gerast. En tilfinningin var svipuð því.

Lestin kom fljótlega - og við fórum inn í sama vagn. Við þrjú – ég, hún og kærastinn. Nokkur ös var af fólki á leið út og inn, þannig ég missti sjónar á henni skamma stund. En skyndilega í gegnum kraðakið sá ég hana sitjandi – og autt sæti við hliðina á henni!

Á þessum tiltekna tímapunkti var ég líklega fær um manndráp. Ég ætlaði mér þetta fjandans sæti! Skrefin voru sirka fjögur – en ég tók þau af sama ákafa og það væri lofsteinn á leið til jarðar. Og ég væri að ná í síðasta sætið í einu geimskutluna sem væri að ferja VIP-liðið til tunglsins.

Það tókst! Ég sat læri við læri, við Hillary Swank!

Mér leið ekkert betur.

„Guð minn góður!“, æpti ég inni í hausnum á mér. „Ég sit við hliðina á Hillary Swank!“

Ég tók upp símann minn og byrjaði að spila Snake. Inni í hausnum á mér fór ég ótal hringi. Hvernig gæti ég byrjað að tala við hana? Já og kærastann náttúrulega.

Hvernig myndu samræðurnar þróast? Hvað væri ég tilbúinn að gera? Ef það kæmi til þess, myndi ég jafnvel fara í three-some með þeim? Það kæmi samt ekki til grein að vera með honum – maður þarf alltaf að hafa sín mörk.

„Where is the next public park“, datt mér í hug að spyrja, til að hefja látlausar samræðurnar. En það var bara of mikil klisja – hún myndi sjá í gegnum mig. Eða hvað?

Ég var svo stressaður að snákurinn minn klessti á vegg, hvað eftir annað. Hillary virtist höndla aðstæðurnar aðeins betur – og ræddi við kærastann án þess að gefa mér gaum.

„Segðu eitthvað mannfjandi“, hugsaði ég. Segðu eitthvað!

Það var þá sem þau stóðu upp og fóru út. Hurfu úr lífi mínu og á hvíta tjaldið.

Það var svona sem Hollywood draumurinn minn byrjaði – og endaði – í einni lestarferð.

Ég skrifa þessi orð hér, því núna er í gangi feisbúkk –leikur á MENN.IS. Ég skora nefnilega á þig – ef þú átt mynd af þér með frægum (íslenskum eða útlenskum) að deila henni á vegginn.

Þeir sem ná að safna flestum lækum, vinna glæsileg verðlaun (gefið er fyrir efstu þrjú sætin).Ef þú átt ekki mynd – kíktu þá við, lækaðu menn.is og tjékkaðu á myndunum. Mike Tyson og Carmen Electra eru meðal þeirra sem Íslendingar hafa hitt. Og svo náttúrulega allir hinir...

Hressandi heimsókn

Sun, 05 Sep 2010 23:25:47 GMT

Á föstudaginn síðastliðinn varð ég afar kristilegur og fór í háttinn um miðnætti. Líkamsklukkan mín er mjög óvön svona heilagleika og ég óttaðist örlítið að þetta myndi breytast í blund, frekar en nætursvefn, þó ég hefði verið vakandi frá klukkan átta um morguninn. Svo reyndar hafði rakvélinni minni verið stolið í World Class fyrr um daginn, og ég keypt nýja fyrir þrjú þúsund krónur, svo vel gat verið að það áfall væri enn að stríða mér.

Veðrið var hráslagalegt, dimm haustlægð sem hamaðist á trjánum í garðinum og á glugganum. Mér auðnast þrátt fyrir allt að sofna, en tek upp á því að dreyma að ég sé staddur í miðbænum -hvar annar staðar - og verð þar vitni að ógrynni slagsmála. Menn að láta hnefa í andlit hvors annars af miklum móð. Ég reyni nú að flýja öll ólætin, enda ekki ófriðarmaður, og byrja að fá ónotin sem fylgja martröð.

Hvort það hafi verið ofbeldisfullur draumurinn eða grunnur svefninn, en þá rumska ég aftur til vöku. Í gegnum svefndrukkin augun og hálfluktar hansagardínurnar, sé ég að martröðin hafði verið flúin einungis til að átta mig á verri sannleik: það stendur maður í myrkrinu, beint fyrir utan gluggann minn.

Herbergið mitt liggur út í garðinn, sem er mjög afmarkaður og afskekktur, svo það þarf frekar einbeittan vilja til að vera að þvælast þar um. Rúmið mitt liggur að glugganum, þannig að það er minna en hálfur metri sem skilur mig og myrkraveruna að.

Tilhugsunin um slíkan mann sem læðist svona að manni í svefni er frekar óhugguleg, en á þessum tímapunkti varð ég frekar undrandi fremur en óttasleginn; svona eins og að finna húsflugu í mjólkurglasinu sínu. Ég átta mig á því að hann er að bisa við að stela hjólinu mínu sem ég geymi á veröndinni - það var náttúrulega læst svo honum gekk verkið frekar hægt. Þá var nú fokið í flest skjól ef maðurinn ætlaði að ræna mig af mínum staðfasta fák - og það á sama degi og rakvélinni minn hafði verið hnuplað. Í miklu æði, rauk ég út um dyrnar á herberginu sem leiða út í garðinn og byrsti mig í sama mund:
- Hvern andskotann ertu að gera!?

Þjófurinn var þá ekki einbeittari í ætlun sinni en svo að hann setti hendur upp í loft, og sagði á flóttanum:
- Vertu rólegur maður!

Ef það er eitt sem ég ákvað að vera ekki á þeirri stundu, þá var það var að vera rólegur. Að laumast að manni í svefni og ætla að hirða af manni kærar eigur er ekki ein af þessum aðstæðum í lífinu sem maður þarf að hafa áhyggjur að vera of rólegur yfir.

Eitt andartak var ég farinn að hlaupa á eftir þjófinum, en var bara á sokkaleistunum og í náttfötunum; og svo vissi ég ekki hvað ég ætlaði að gera ef ég myndi ná honum? Kannski endurtaka það sem ég hafði upplifað í draumnum? Ég lét mér nægja að horfa á eftir kappanum út í nóttina og vonaði að hann hefði lært sína lexíu - ég hafði hið minnsta lært mína. Maður á ekkert að vera að fara sofa á svona kristilegum tíma.

Þjóðhátíð 2010 - Þriðji þáttur

Thu, 12 Aug 2010 02:00:47 GMT

Jæja, það væri nú heldur slæmt ef að ferða-annállinn myndi deyja út, áður en ég kæmist nokkurn tímann á hátíðarsvæðið sjálft. En hér verður gerð tilraun til framhalds.

Skyldi ég vera gjörsamlega skilyrtur af sögunni, þá væri það gegnt öllu innsæi að heimsækja Herjólfsdal aftur um Verslunarmannahelgi. Síðast þegar ég fór, árið 2002, gekk nefnilega yfir eyjuna, amma fellibylsins Katrínu. Ofsafengnar rokur lömdu tjaldið til, inni í sjálfum dalnum, með fylgdi hland skrattans sem brenndi sig inn í gegnum himininn og tjaldveggina. Brátt lá maður í polli, inni í tjaldinu, í blautum fötum, ásamt töskunni með öllu sem var ætlað til skiptanna. Kaldur, hrakinn og með efasemdir um lífið, vaknaði ég á sunnudagsmorgninum, þunnur og framlágur, og pantaði flug heim til Reykjavíkur. Náði einu vélinni sem fór þann daginn; lenti í mestu ókyrrð í sögu flugsins, óglatt og andfúll, en var einhvern veginn gripinn í viðtal hjá fréttum RÚV, og átti að lýsa þar aðstæðum eins og sá sem lifað hefur af útrýmingabúðir. Eina sem ég man að hafa sagt var: "Það var dálítið mikið af engu grasi".

Allavega, sem við röltum þetta kvöld, nú 2010, inn í dalinn fagra, var veðrið lygnt, með þessu skemmtilega tvisti af mystík í loftinu. Mér reyndar tókst að gleyma ást lífs míns - gemsanum - á borðinu í húsinu, sneri því við, ásamt Hjálmari, og tókst þar í miklum innbrotspælingum, að vekja ömmuna á efri hæðinni. Það var mjög vel metið af öllum aðilum. Símann fékk ég samt og gat lifað hamingjusamur eftir það.

Ljósadýrð í myrkrinu, skrautlega litaður gosbrunnur, glaðvært fólk, söngvar og ómur af dansvænni tónlist sem endurkastast um veggi dalsins, sérhönnuðum af náttúrunni, er það sem gerir Þjóðhátíð að sjarmerandi drottningu. Maður fyllist hálfgerðri lotningu að ganga inn á svæðið og heyra söng fólksins óma úr brekkunni. Hver maður er leikandi kátur einhvern veginn, staddur í afdölum - og þar með úr allri stéttaskiptingu eða öðru sem gæti stuðlað að samfélagslegum höftum - útilokun náungans. Í dalnum verða allir sveitamenn - og sveitamenn þekkjast, þó þeir þekkist ekki. Þannig hið minnsta upplifði ég stemninguna úr hófi vinalega og opna. Og þá mun fjarri þeirri agressívu sem kann að ríkja, þegar fólk hópast í miðbæ Reykjavíkur um helgar. Í þeirri staðreynd tel ég vinsældir hátíðarinnar liggja - hún einhvern veginn kallar það besta fram í öllum: viðkunnalega sveitakarlinn.

Svo er það auðvitað hitt: steinvölurnar sem rúlla niður fjallið og mörðu mænuna í einum, glersprengjan sem sprakk í fótinn á öðrum, undarlega plastið sem ég fékk augun úr spreybrúsa, reifabörnin sem hvíla í fangi mæðra sinna undir dynjandi tónlist með tappa í eyrum, stúlkan sem meig í allra augsýn um hábjartan dag, ofurhuginn sem synti í tjörninni meðan aðrir migu í hana - og svo jú kamrarnir, dauðagámurinn og allar hinar gáskafullu hliðar gleðinnar. Dásamlegt náttúrulega.

Allt litrófið er til sýnis, en fyrir sæmilega áttaða menn, þá skína fögru hlutar þess fallega, því hvað er hátíðin annað en brot frá hversdeginum, upplifun á hinu skáldlega og tækifæri til að teyga í sig andann í fögrum fjallasal. Ég sé eftir engu - en er þakklátur fyrir margt og var ekki fjarri því þarna á ákveðnum tímapunkti, að lífið væri yndislegt. Enda orðinn gamall og væminn... en það átti svo reyndar eftir að breytast...

Þjóðhátíð 2010 - Annar þáttur

Wed, 04 Aug 2010 22:40:50 GMT

Eftir lendingu í Eyjum fengum við Hjálmar far frá flugvellinum hjá manni, sem tilkynnti stoltur að hann hefði keyrt skutlu allar þjóðhátíðir, síðan fyrir langa löngu. Hann taldi það sína skyldu, að vera með Eyja-diskinn í hljómtækjunum, því það væri það sem fólk vildi hlusta á þegar það kæmi á Þjóðhátíð. Það kom síðan náttúrulega í ljós í lok ferðarinnar að hvorki við né hann höfðum nokkrar taugar til þessarar væmnu súpu tóna og texta en enginn hafði þorað að viðurkenna það strax - en svona - when in Spain, og allt það.

Þar sem ég hef örlítið ofnæmi fyrir að gista þar sem 15.000 manns míga, drekka, æpa og tryllast, þá höfðum við útvegað okkur gistingu í garði hjá manni sem heitir Beddi. Það er eitthvað traustvekjandi að eiga inni hjá manni, sem deilir nafni með gömlum sófa. Enda brást það ekki, að hann Beddi er hreinn öðlingur af manni. Þrátt fyrir að við þekktum hann minna en Hveragerði, að þá vorum við boðnir inn í hús, til að þiggja lambalæri og fiskrétt, við komuna. Að verða fyrir barðinu á slíkri góðmennsku, á það til að afvopna mann. Við félagar sem höfðum ekki unnið til neins, nema að fá að tjalda í garðinum hans, seddum nú hungur okkar, fyrir náð þjónustu hans og aufúsu. Orð verða fátæklegur gjaldmiðill og peningar að móðgun. Kannski það eina sem hægt er að gera, til að gjalda gjöfina, er að huga jafn fallega að þeim næsta sem ber að dyrum hjá manni sjálfum. The circle of love, og allt það.

Næst á dagskrá var að heimsækja það ágæta fólk sem við höfðum hugsað að eyða hátíðinni með. Nánustu niðjum, Kristjáns og Kristínar, ásamt mökum, í heildina átta manns. Og vill svo skemmtilega til að einn makanna, er æskuvinur minn Valtýr Jónasson Valtýssonar. Við tókumst á í forna landnámsleiknum "Kubb". Ég bar þá kennd í brjósti í upphafi, að hæfileikar mínir myndu koma öllum í opna skjöldu, því að ég beiti gríðarlegri hugarorku í hverju kasti. En það var svo einmitt að ég féll niður brekku einbeitingarinnar, því mér tókst eiginlega ekki að hitta í einu einasta kasti. Mér tókst oft að vera rosalega nálægt, en það var eins og mig skorti þetta hráa eðli eyðileggingar sem fylgir íþróttinni. Ég er fagurkeri í hjartanu.

Inni í húsinu, tók svo við ýmis konar æfingar með spilastokk, og voru þær á undarlegan hátt tengdar því hversu marga sopa við þurftum að drekka af römmum drykkjum sem voru á borðum. Enn álít ég mig reyndar of mikinn fagurkera til að stunda svona frumannlega leiki, enda tapaði ég oft, og endaði á að taka þessum tveim sopum aukalega, sem ég ætlaði ekki að drekka. Þeir reyndar komu sér síðan ágætlega þegar kom að því að fara inn í Herjólfsdal á sjálfa hátíðina, því þar gerist ýmislegt sem ekki er við hæfi, fyrir fagurkera hjartans. Að því mun ég koma í þriðja þætti...

Þjóðhátíð 2010 - Fyrsti þáttur

Tue, 03 Aug 2010 23:20:25 GMT

Hjálmar og ég stóðum á Bakkaflugvelli síðastliðinn laugardag, reiðubúnir til að skreppa yfir hafflötinn til Eyja. Við vorum með pöntunina staðfesta, flugvélina í góðu standi, ásamt kapteininum; glampandi sólin yljaði okkur í logninu og lokatakmarkið - Vestmannaeyjar - voru einungis í tíu mínútna fjarlægð. Allt eins og það átti að vera, nema náttúrulega fyrir utan eitt smáatriði: það var ófært í flugið - út af veðri.

HA!? Ófært í logni og heiðskíru? Já það þarf víst ekki mikið til að bregða fæti fyrir menn með góðar fyrirætlanir þegar kemur að Þjóðhátíð. Þrátt fyrir að útskýringarnar hljómuðu eins og eitthvað sem gæti bara meikað sens, í draumi, að þá lá víst svo þykk þoka yfir flugvellinum, að það var ekki reynandi að lenda þar. Ég leit upp í himinblámann og varð hugsað til mínútnanna tíu, sem skildi okkur frá áfangastaðnum - Helgi var ringlaður. Og aðspurðir vildu menn ekki kannast við aðferð sem ég kausa að nefna blindflug - það dæmi er víst dottið úr tísku eða eitthvað. Flugvélaniður ómaði allt um kring, bara til að gera aðstæður enn gruggugri, alls staðar var hægt að fljúga, nema á eina staðinn, sem var þess virði að nema land á. Ég kom með þá kenningu að aðstandendur Herjólfs hefðu laumast í lagerinn hjá Herberti Guðmundssyni, stolið reykvélinni og hulið flugvöllinn; svona skemmtilegt trix til að sigra samkeppnina. Sú getgáta hefur ekki enn verið hrakin.

Aðstæðurnar tóku vissulega á þessa ungu hugrökku menn, sem við Hjálmar erum, því sneypuleg för til baka í höfuðstaðinn, var síst fýsileg - lífið ei sanngjarnt. Reyndur flugmaður gekk fram hjá og sagði að það væri ekkert vit að bíða, svona þoka gæti þess vegna varað í tvo daga. Tóm andlit og draumur sem aldrei yrði. En það var síðan eins og í öllum fallegum sögum, að á sirka tíu mínútum birti til, og skyndilega risu þær úr hafinu, eyjarnar, já þessar sem við ætluðum til. Hallelúja, Árni Johnsen. Út í vél með ykkur!

Við tók merkileg lífsreynsla; okkur var troðið ásamt ágætu fólki, í rellu á stærð við bókaskáp og svo hófumst við til flugs með ýmis konar tiktúrum hönnuðum af vindinum. Mér fannst undarleg hjóð berast úr vélinni, og aðferðir flugmannsins grunsamlegar - fyrir utan allt þá var hann líka tileygður. Og þótt ég hafi vanalega ekkert að athuga við afstöðu augna á fólki, að þá breyttist það skyndilega þegar líf mitt var undir. Ég var fullur efasemda um hvort það hefði nokkur sigur verið unninn með því að fá að planta sér í þetta flak. En ég fékk náttúrulega ekki nema tíu mínútur fyrir kreatívar vangavelturnar, því Hallelúja, Árni Johnsen, við vorum lentir, á eyjunni, þar sem einhver vildi meina að lífið væri yndislegt. Hins vegar miðað við aðstæður þótt mér allt eins sennilegt að lífið væri þoka. Hvort það var, kom betur í ljós, seinna í ævintýrinu...

Ef föstudagurinn langi væri 1.apríl

Sat, 03 Apr 2010 03:44:23 GMT

Ef föstudagurinn langi hefði verið 1. apríl.

Jesús kemur gangandi meðfram vatninu og segir við lærisveinana:

- Nú hef ég verið krossfestur dáinn og grafinn, en risið upp frá dauðum og öðlast eilíft líf.

Pétur horfir undrandi á hann og spyr:

- Bíddu krossfestur? Hvenær gerðist það?

- Nú síðastliðinn föstudag, svarar Jesús. Varstu ekki að fylgjast með?

- Ha? Ertu að meina á 1. Apríl?

Jesús hikar:

- Já ... reyndar.

- Var það ekki djók?

Jesús fussar neitandi en lærisveinarnir gjóa augum tortryggnislega á hvorn annan og heyrast muldra að enginn hafi viljað hlaupa apríl vegna þessara frétta, þar til Símon segir í heyranda hljóði:

- Þessi krossfesting... ertu viss um að þetta hafi ekki verið bara gabb? Ég meina það var 1. apríl.

- Ha? svarar Jesús. Nei maður! Ég hékk þarna allan daginn, fyrir syndir mannanna.

- Þú getur alveg sagt okkur sannleikann, við bökkum þig upp, no matter what.

- Djíses! kallar Jesús örvæntingafullur. Þetta gerðist í alvörunni!

- Ókei... sagði Símon með sefandi röddu, ef ég skil þetta rétt þá varstu krossfestur og dóst, en ert núna á lífi, og allt þetta gerðist á 1. apríl; daginn sem allir gabba hvorn annan.

- Nja... sko gerðist reyndar ekki allt 1. apríl, ég tók nokkra daga að jafna mig af dauðanum ...

Og svona var sagan af því þegar kristna trúin varð ekki til.

Bólusetningin: Leikrit í einum þætti

Thu, 11 Feb 2010 15:31:43 GMT

Þegar fyrstu fréttir af flensunni ógurlegu bárust fyrir tæpu ári síðan, var ég staddur úti í Bandaríkjunum. Tíðindin hljóðuðu ótrúlega alvarleg; einhver staðar í námunda við kjarnorkustyrjöld. Mögulega væri ekki fráleitt að telja 1/3 af heimsbyggðinni í lífshættu, allt út af hóstandi svíni. Og ég staddur úti í Bandaríkjunum; réttindalaus útlendingur, ég yrði einn af þeim fyrstu til að fara. Mexíkóski drengurinn sem var "patient zero" lapti ís og hló yfir uppákomunni í heimsfréttunum.

Svo fylgdi paranojan, daglegu fréttirnar, miðaldra maðurinn sem hóstaði niðri á Landsspítala. En hann jafnaði sig. Bara næstum allir jöfnuðu sig! Útfarastjórar hættu við kaupin á nýja sófanum. Upplausn ... false alarm, þetta var ekki svona alvarlegt: samsæri lyfjafyrirtækjanna, gróðaplott, hneyksli áratugarins.

En átti maður að fá sprautu þrátt fyrir allt? Var þetta ekki bara venjuleg flensa? Kannski aðeins verri? Og hvað með kvikasilfrið í mótefninu? Hvað ef mótefnið væri í raun leið lyfjafyrirtækjanna til að veikja okkur, gera okkur háð þeim, samsærið væri dýpra en við héldum? Fyrirsögn eftir fimm ár: Bólusetning fyrir svínaflensu leiðir til ótímabærs andláts.

Jú best að sleppa þessu bara! Kominn febrúar, allir hættir að tal um þetta. Yes, ég slapp við þetta!

En svo komu fréttirnar í síðustu viku: flensan á kannski eftir að koma skæðara en nokkru sinni fyrr næsta haust. Kommbakkið er alltaf verra en debjútið! Svínaflensan has been working out! This time no one will be left alive!

Er það satt? Eða er þetta enn ein mýtan í markaðsherferðinni?

Spænskan veikin byrjaði víst svipað og svínaflensan, það fékk ég að vita frá hinum virta sagnfræðingi Kristóferi Eggertssyni: sá faraldur var hæpaður upp en reyndist frekar dvergur en risi við fyrstu sýn. Og þá hlógu allir. Fyrirsagnir blaðanna hentu gaman að örvingluninni sem dvergurinn olli. Haha! Risinn er bara dvergur!

En svo...

Nokkru síðar komu blöðin ekki lengur út, þeir sem höfðu skrifað hinar háðsku fyrirsagnir um spænsku veikina voru nú veikir eða dauðir úr - einmitt - spænsku veikinni. Sá hlær best .... og allt það.

Óttasleginn yfir heimsögunni - þeirri sem á það til að endurtaka sig - ákvað ég að fara og tryggja að ég gæti hlegið síðar, ef ske kynni að ég þyrfti á því að halda. Eftirfarandi leikþáttur lýsir heimsókn minni frá því í gær, á heilsugæslustöð í Mjóddinni til að fá móteitrið.

Staðsetning: Herbergi hjúkrunarkonu.
Leikendur á sviði raunveruleikans: Helgi (Ákaflega fallegur karlmaður á þrítugsaldri) og hjúkrunarkona (Góðleg kona á sextugsaldri með rauðlitað hár)

Helgi situr afslappaður í stól á meðan hjúkrunarkonan vafstrar við að undirbúa bólusetninguna.

Helgi: Er þetta nú góð hugmynd hjá mér, að vera að fara í þetta? Hvað með allt þetta vonda sem maður er að heyra um bólusetningarnar? Kvikasilfur og alls konar svona ....
Hjúkka: Iss... það eru bara hómópatarnir sem eru að setja sig á móti þessu, en ef við ætluðum alltaf að hlusta á þá, þá værum við öll dauð.
Helgi: Nú ókei, þannig þetta er ekkert svo slæmt.
Hjúkka: Nei, að fá flensuna sjálfa hefur miklu svæsnari afleiðingar og svo hefur hún verið að leggjast sérstaklega illa á unga og hrausta menn.
Helgi: (Verður stjarfur til augnanna) Bíddu, ég er ungur og hraustur maður.
Hjúkka: Já þess vegna er um að gera fyrir þig á fá sprautuna (hjúkkan sogar lyfið með sprautu upp úr lítilli flösku) ... en ertu nokkuð með ofnæmi fyrir eggjum?
Helgi: Hmm.... nei það held ég ekki ...
Hjúkka: Geturðu ekki borðað kökur?
Helgi: Jú það er ekkert mál.
Hjúkka: Já þá er í góðu lagi fyrir þig að fá sprautu.
Helgi: Bíddu, fær maður kökur eftir sprautuna? (barnsleg gleði lýsir upp andlitið)
Hjúkka: Ha? Nei ... bara ef þú værir með ofnæmi fyrir eggjum, þá er ráðlagt gegn bólusetningu.
(Hjúkrunarfræðingur sprautar handlegginn. Gleðin hefur dofnað yfir andliti hrausta mannsins)
Hjúkka: (Dregur sprautuna úr handleggnum) Svona, þetta er komið. Þú gætir orðið dálítið aumur í handleggnum, smá bólginn jafnvel.
Helgi: Frábært, takk fyrir þetta.
(Helgi stendur upp, klæðir sig í úlpuna sína, en hikar smá áður en hann gengur út)
Helgi: En hérna, þú ert alveg viss um það séu engar kökur eftir sprautuna?
Hjúkka: Já ég er alveg viss um það.
Helgi: Æj, bara þegar maður gefur blóð þá .... nei nei, skiptir ekki máli, vertu bara sæl.
Hjúkka: Já vertu sæll.

Bókhlaðan

Fri, 29 Jan 2010 02:50:03 GMT

Ég hef hjólað út í bókhlöðuna á virkum dögum, þennan mánuðinn. Hlaðan er alveg ágætasti vettvangur til að spekúlera og fílósófera og allt þetta sem rithöfundar eiga að gera. Aðstaðan þar er mun skárri en á Gerðubergi, en þar hef ég oft dvalið sökum nálægðar við heimahagana. En Gerðuberg er ekki svo mikið bókasafn frekar en leikskóli/félagsmiðstöð/vettvangur fyrir húsmæður til að finna prjónauppskriftabækur. Einnig hef ég gefið mörg grimmileg augnaráð á Gerðubergi til roskinna karla sem halda að það heyri enginn í þeim í símanum. Eiginkonur þeirra sussa stundum á þá, það hjálpar. Ég hef líka lent í að byrsta mig við börnin sem ærslast í sinni gleði, en oft hef ég líka bara notað aðstæðurnar sem æfingu í æðruleysi. Setið með allt áreiti heimsins og andað ofan í solar plexus. Það er gott og blessað líka.

Það er góð þögn á Hlöðunni, jafnvel of hátíðleg stundum, þrúgandi yfir prófatarnir, en þó er þar fólk á mínum aldri. Það sem einkennir helst innkomu manns á bókhlöðuna er maðurinn sem er í afgreiðslunni á fyrstu hæð. Þessi sem situr allar vaktir, alltaf. Það er eitthvað þunglyndislegt við útlitið á honum. Hann lætur mér líða sem ég hafi gengið aftur inní áttunda áratuginn, eða sé að horfa á aukaleikara í Skaupinu '84. Hann er miðaldra, með grásprengt hár, sem er dáldið svona krullað, en ég held það sé aðallega of unglegt andlitið sem gefur honum 80's blæinn; og þá fæ ég tilfinninguna að hann hafi verið þarna síðan 1980, og ekkert hafi breyst og lífið verði alltaf eins, nema maður bara eldist og deyr; og sú lífssýn getur ekki verið upplífgandi fyrir neinn.

Annað sem einkennir hlöðuna er ágætur vitfirringur sem væflast þar um. Ég hef reyndar skrifað um hann áður á blogginu, og ótta mínum við að líkjast honum síðar á ævinni. Sá ágæti öldungur líkist helst Skröggi. Sköllóttur en þó með grátt sítt hár í hliðum. Hann strunsar um gangana, þusar og muldrar eitthvað út í loftið - oft blótandi - og heilsar nokkrum kunningjum sínum og situr iðulega með þeim á kaffistofunni; talar hátt, rifjar upp orð á þýsku og minnist á gamla Þjóðviljann. Ég fæ svona smá geig þegar ég sé hann því hann er mér einhvers konar áminning um hvað allur heimsins fróðleikur getur verið gagnslaus. Hann gæti hafa ráfað á bókasöfnum heila lífstíð, lesið allar bækur, átt upplýst samtöl, fundið tilgang lífsins mörgum sinnum, en þetta er hans stoppistöð. Að verða kreísí ass mófó á bókasafni.

Síðastan nefni ég heldur settlegan mann og smágerðan. Líklega sjötugur eða svo. Hann er hæglátur, situr stundum við borðið með Skröggi. Hann vann sér það helst til saka við mig, að vera klæddur í alveg eins úlpu og ég. Þetta er afar brúkleg 66° Norður úlpa, en alls ekki mikið fyrir augað. Ég vissi nú alveg að úlpan væri ljót, hafði planað að fá mér nýja, en andskotinn hafi það, að sjá þennan kappa í henni var yfirdrifinn staðfesting og hvatning um að líf mitt þyrfti að breytast. Herra tískuguð I got the point. Ég keypti mér nýja yfirhöfn strax næstu helgi eftir þessa afar leiðu uppákomu. Það versta var samt eiginlega að það var einhver svipur á kallinum þegar hann tók eftir, að ég tók eftir að við værum í eins úlpu. Við deildum einhverju innilegu mómenti sem ég kem ekki alveg fingur á hvernig var. Mér leið allavega smá misnotuðum eftir það. Líklega var það hvernig hann hýrnaði á svipinn og glotti til mín; eins og við værum í sama liðinu, báðir jafn flottir í grænu 66° Norður úlpunum okkar, vantaði bara að við gæfum hvor öðrum fæv og plönuðum djammið á Ölstofunni um helgina. Nei fjandinn.

Æj, ég hlakka nú samt til að fara á bókhlöðuna á morgun, hún er alls ekki sem verst.

Stunan

Tue, 26 Jan 2010 02:09:46 GMT

Á ákveðnum punkti þegar ég er rétt sofnaður, en þó með örlitla meðvitund, er ég vakinn af lítilli stunu. Oft verð ég hissa og held hana hafa komið frá einhverjum öðrum en miðað við það að ég er einn í rúminu, að þá er heldur fátt í röðum sakborninga. Stunan er harla merkileg, lítil og mjóróma. Eiginlega særir það blygðun mína að hún skuli hafa komið frá mér. Minnir mig á hljóðið sem heyrist úr nýbornum heimalning (kominn undan gemlingi sem deyr við burðinn) sem sýgur úr pela í höndum manns; umkomulaust, væmið og kjút. Semsagt enginn rós í hnappagat míns annars ágæta maskúlínítets.

Nema að það vildi svo til að ég fór í ferð með CEMS masters prógramminu upp í sveit, þá þegar ég enn hélt ég þyrfti að læra eitthvað meira um heiminn í skóla. Allir strákarnir sváfu í sameiginlegu rými, líklega 30 manns. Kojur sem stóðu þétt saman og gáfu þennan kósý fíling sem mannþröng veldur og allt það. Um kvöldið eftir að ég hafði gengið til náða og var rétt ósofnaður gef ég frá mér áðurnefnda stunu. Við það ranka ég aðeins við mér og heyri þá á sama tíma að einhver flissar í koju fyrir neðan mig. Ég er svona 98% viss að hann hafi verið að hlægja að stununni minni.

Flottastur á feisbúkk

Mon, 14 Dec 2009 14:52:53 GMT

Afsökunin

Mon, 16 Nov 2009 03:54:57 GMT

Ef þetta blogg væri áskriftarsjónvarpsstöð er ég viss um að margir hefðu sagt því upp. Hins vegar ef það væri Visa-reikningur myndu allir vera rosa glaðir. Engin hreyfing, þennan mánuðinn.

Jú jú, ég hefði getað skrifað eitthvað ótrúlega gáfulegt/fyndið, en tók ég mér tímann? Nei, það gerði ég ekki. Reyndar er góð afsökun fyrir því, eða ... góð og ekki góð. Það er nefnilega þessi árstími sem þetta blogg breytist. Þá hætti ég að skrifa það á netið, og einbeiti mér meira að því að að skrifa það í Word. Og raunar fjallar bloggið minnst um mig, heldur um eitthvað allt annað, mér tiltölulega ótengt. Síðan í staðinn fyrir að birta bloggið sem færslu hér, þá læt ég prenta það í rosalega mörgum eintökum, og reyni að láta fólk borga mér peninga. Stundum finnst mér rosalega vænt um peninga og þá reyni ég að gera allt til að fólk láti mig hafa þá. En svo kemur fyrir að ég er ekkert að pæla í peningum, en þá er ég nú yfirleitt sofandi draumlausum svefni. Semsagt í stuttu máli, það er alveg að koma bloggfærsla. Hún verður bara ekki hérna, heldur í pappír og kostar marga peninga. Ég mun segja frá henni hérna, mjög bráðlega.

Tilfinningagreind ungviðsins

Wed, 14 Oct 2009 23:31:15 GMT

Á sunnudagsmorgunn var ég dreginn af frændum mínum fjögurra og sex ára í æsilega knattleika. Kenningar gengu útá að sá hinn elsti í hópnum hefði gert sér einhvern grikk kvöldið áður, því hann var minnst hress af föruneytinu. Arent, sá hinn sex ára, sagði að ég hefði ábyggilega drukkið of mikinn bjór, Elvar, fjögurra ára, hafði engan skoðun á því, en ég var sammála.

Á einhverju stigi leiksins hafði ég skorað hjá Arenti boltinn lá í netinu, og það virtist ekki vera neinn flýtir í að ná í hann. Þá sagði ég:
- Svona Arent, náðu í boltann.
Líklega hef ég sagt þetta eitthvað dulítið of hranalega því Arent hljóp nokkur skref af stað, en stoppaði síðan og sagði:
- Helgi, af hverju ertu svona óánægður? Sæktu boltann ...

Umsvifalaust urðu mér ljósar villur míns vegar. Ég kallaði inn sérstakan neyðarfund þar sem ég baðst afsökunar á orðavali mínu, henni var tekið, og fundi slitið með knúsi.

Eftir þetta hegðuðu allir sér mun betur, þá aðallega ég. Af leiknum er það að segja að Arent hafði nauman sigur á mér og Elvari. 20-19. Í ótrúlegum leik.

Að ná rástíma

Fri, 02 Oct 2009 00:35:22 GMT

Jæja þá er að segja frá hrakförum mínum í lífinu.

Hér greinir frá atviki sem varð á leið minni í golf. Ég var að verða of seinn þangað, sem ég jafnan er, en slíkt er alls ekki heppilegt því að koma seint í rástíma, er jafn alvarlegt og að byrja að nota eiturlyf. Ég keyri Vesturlandsveginn í átt að Korpunni, en eitthvað vildu þeir bílar sem flæktust á undan mér, fikra sig hægt áfram. Ég reyndi þá að brjóta flestar þær umferðareglur sem mér var kunnugt um, allt þar til kom að aðreininni og ég neyddist til að beygja inn í Grafarholtið. Vildi þá svo skemmtilega til að bíllinn fyrir framan mig var líkbíll. Fór hann langt með að skýra umferðatafirnar.

En þarna rúntaði ég á eftur honum, kominn á stall sem fremstur allra syrgjenda. Blygðunarkenndinn steig hóflega í brjósti mér. Ekki nóg með að ég skammaðist mín fyrir að vera staddur þarna með hinn látna á undan mér, heldur engdist um leið hjartað í brjósti mínu, því þeim lá ekkert á að koma líkinu í mold. Þarna siluðumst við áfram á 30 km. hraða. Ég búinn að skemma fyrir syrgjendum og á góðri leið með svíkja golfvini mína.

Ég komst reyndar á réttum tíma í golfið, en veit færra um útförina. Get bara vonað að þeir hafi komið kistunni í holuna á undir pari. Ekki tókst mér að gera það með kúluna.

Skuggar vindsins

Thu, 17 Sep 2009 00:54:36 GMT

Þó ég viti að það séu komnir sextán dagar inní september þá finnst mér samt vindurinn hafa verið undarlega dökkur. Maður næstum sér skuggana sem hann skýtur á húsveggina. Lognið var kannski bara svona merkilega bjart í sumar.

Í Laugardalslauginni arkar áráttumaðurinn títt um. Hann fer óður uppvægur um svæðið, syndir 500 metra, sest í þau sæti sem hann sér, fer í útisturtuna, gufuna og nokkra potta. Alla sem hann þekkir heilsar hann með sömu orðunum: „Já komið þér sælir og takk fyrir síðast og allt það“. Einnig ef það eru einhverjir helgidagar framundan þá skeytir hann til dæmis við: "... þennan þriðja miðvikudag fyrir aðfangadag jóla"

Í hugleiðingum mínum um hverfulleika sumarsins gat ég ekki annað en brosað þegar kappinn gekk uppúr 42° heita pottinum, nú í byrjun september, leit á klukkuna og sagði við sjálfan sig: Klukkan að ganga hálf fjögur eftir allt saman ... enn einu sinni ...

Sjópotturinn

Wed, 02 Sep 2009 23:38:03 GMT

Ég sat í sjópottinum í Laugardalslauginni núna um daginn ásamt tveim öðrum köppum. Enginn okkar þekktist. Á einn manninn, þann sem sat við hlið mér, vantaði vinstri fót, neðan við hné. Nokkuð sjaldséð einkenni, maðurinn minnti jafnvel á persónu í stríðsmynd. Aldinn maður sat á móti okkur. Af einhverri ástæðu varð mér litið niður á tærnar á honum. Eftir að hafa blikkað augunum nokkur skipti og þrítalið á honum tærnar sá ég að þær voru bara níu. Mér fannst þetta of mögnuð tilviljun en varð skyndilega gripinn ótta. Í flýti taldi ég mína eigin útlimi og fór síðan rakleitt uppúr pottinum. Maður getur ekki verið að taka neina sjénsa með þennann sjópott.